27 września 1791 Francja zrównała prawa Żydów z pozostałymi obywatelami. W ten sposób 40 tysięcy francuskich mieszkańców wyznania mojżeszowego stało się pierwszymi Żydami Starego Świata, którzy doświadczyli pełnej wolności prawnej. Byli również pierwszymi, którzy zmierzyli się z szansami i wyzwaniami, które przyniosła uzyskana wolność. Owa równość obywatelska stała się zarazem modelem dla żydowskich mieszkańców innych europejskich krajów. W latach 1796 i 1834 wyemancypowała Żydów Holandia. Również na terenach zajmowanych przez cesarza Napoleona I, antyżydowskie prawodawstwo było unieważniane. W 1830 zrównanie praw Żydom zagwarantowała Grecja. Jednak dopiero w okresie Wiosny Ludów ukształtowały się pierwsze żydowskie ruchy polityczne, które zaczęły naciskać na rządy Wielkiej Brytanii i Europy Środkowej, by zniosły dyskryminacyjne prawodawstwo.
Ruchy emancypacyjne thumb|upright=1.2|Emancypacja Żydów w latach 1789–1930 W swoim wczesnym stadium ruchy emancypacyjne były częścią ogólnych starań o równouprawnienie mniejszości oraz dążeń do ustanowienia konstytucji w poszczególnych państwach.