Ta zmiana jednego słowa pociągnęła za sobą poważne konsekwencjeW oryginalnej wersji niemieckiej: „Es werden den Bekennern des jüdischen Glaubens die denselben in [von, odpowiednio] den einzelnen Bundesstaaten bereits eingeräumten Rechte erhalten.” por. . Wiele państw niemieckich wykorzystało ten kruczek jako podstawę unieważnienia napoleońskich dekretów równouprawniających Żydów. Emisariusze Prus Wilhelm von Humboldt oraz Austrii Klemens Lothar von Metternich starali się wspierać na kongresie ideę emancypacji Żydów, jednak nie zdołali oni przekonać większości.
W okresie Wiosny Ludów w 1848 Frankfurckie Zgromadzenie Narodowe proklamowało równość wszystkich wyznań wobec prawaTreść oryginalna: § 16. „Durch das religiöse Bekenntniß wird der Genuß der bürgerlichen und staatsbürgerlichen Rechte weder bedingt noch beschränkt. Den staatsbürgerlichen Pflichten darf dasselbe keinen Abbruch thun.” . Jednak tylko niektóre niemieckie państwa (np. Hamburg) włączyły tę decyzję do własnego prawodawstwa. Na tym etapie równouprawnienie funkcjonowało już jednak w kilku znaczących krajach: w Prusach (od 1812), Wirtembergii (od 1828), Elektoracie Hesji (od 1833) i Królestwie Hanoweru (od 1842).