Żydowscy intelektualiści i mężowie stanu, tacy jak Heinrich Heine, Johann Jacoby, Gabriel Riesser, Ber Izaak Ber czy Lionel de Rothschild, nie dążyli do równouprawnienia specyficznie Żydów, tylko działali w ramach ogólnego ruchu na rzecz swobód obywatelskich i politycznych.
Z powodu ciągłych incydentów antyżydowskich i pomówień o mord rytualny, jak na przykład afera w Damaszku w 1840 oraz porażki wielu państw w procesie emancypacji Żydów, organizacje żydowskie zdecydowały się skupić na staraniach o emancypację i ochronę swej ludności. Do takich organizacji należały Izba Deputowanych Brytyjskich Żydów, której przewodniczył Moses Montefiore, Centralny Konsystorz Żydowski w Paryżu i Alliance Israélite Universelle.
Równouprawnienie Żydów, ustanowione pod panowaniem Napoleona I na terenach przejętych przez Francję, po jego porażce i na skutek decyzji na kongresie wiedeńskim cofnęło się w wielu państwach członkowskich Związku Niemieckiego. W ostatniej korekcie postanowień kongresu, emisariusz Wolnego Miasta Bremy Johann Smidt, bez autoryzacji i zgody innych stron, zmienił pierwotną treść punktu dotyczącego praw Żydów z „Wyznawcom religii żydowskiej podtrzymuje się prawa już nadane w skonfederowanych państwach” na „Wyznawcom religii żydowskiej podtrzymuje się prawa już nadane przez skonfederowane państwa”.