W 1964 roku zredagował wraz z dwoma swoimi studentami, Hsieh Tsong-minem (謝聰敏) i Wei Ting-chao (魏廷朝) manifest przeciwko dyktaturze Czang Kaj-szeka, w którym domagali się demokratyzacji życia politycznego. Aresztowany, został skazany w 1965 roku na 8 lat więzienia. Pod naciskiem opinii międzynarodowej więzienie zamienione zostało ostatecznie na areszt domowy. W 1970 roku udało się zorganizować jego ucieczkę z Tajwanu. Poprzez Hongkong przedostał się do Szwecji, a następnie do USA, gdzie uzyskał azyl polityczny. Podczas trwającej 22 lata emigracji wykładał m.in. na University of Michigan i Uniwersytecie Londyńskim, a także działał w emigracyjnych ugrupowaniach na rzecz demokratyzacji Tajwanu.
W 1992 roku, po ogłoszeniu przez rząd amnestii dla dawnych przeciwników politycznych, powrócił na Tajwan. W pierwszych wolnych w historii Tajwanu bezpośrednich wyborach prezydenckich w 1996 roku był kandydatem Demokratycznej Partii Postępowej przeciwko kandydatowi Kuomintangu Lee Teng-huiowi. Startując pod hasłem niepodległości dla Tajwanu, uzyskał 21% głosów. Po przegranych wyborach założył własny Ruch na rzecz budowy państwa, o silnie proniepodległościowej orientacji, który jednak nie odegrał większej roli politycznej.
W 2001 roku został mianowany doradcą prezydenta Chen Shui-biana.
Przypisy
Kategoria:Tajwańscy politycy Kategoria:Urodzeni w 1923 Kategoria:Zmarli w 2022 Kategoria:Kandydaci na urząd prezydenta Republiki Chińskiej