Jednak McBroom dalej był zaniepokojony: podwozie było opuszczone, ale nie wiedział czy było prawidłowo zablokowane i martwił się, że podczas przyziemienia prawe podwozie główne może się złożyć, doprowadzając do rozbicia samolotu. Podczas gdy samolot krążył nad Portland, kapitan skupił się na ustalaniu stanu podwozia, dyskutował również z załogą, przełożoną personelu pokładowego i kontrolą lotów nad przeprowadzeniem lądowania awaryjnego i ewakuacji po lądowaniu. Załoga połączyła się również radiowo z personelem naziemnym United Airlines, dyskutując o różnych sposobach na zweryfikowanie stanu podwozia. Kapitan oszacował, że lądowanie awaryjne nastąpi mniej więcej o 18:05.
O godzinie 18:06 mechanik pokładowy poinformował McBrooma, że zaraz zgaśnie silnik nr 4 (prawy zewnętrzny); samolot wychodził wtedy z ostatniego okrążenia nad Portland i kierował się w stronę lotniska. Zdziwiony kapitan zapytał: Dlaczego? Pierwszy oficer odpowiedział zwięźle: Paliwo. Samolot znajdował się w tym czasie 19 mil morskich (ok. 35 km) od progu pasa startowego.