thumb|upright=1.2|left|Putto trzymający menorę. Relief z II-III wieku n.e. (oryginał znajduje się w Muzeum Narodowym w Rzymie.) Według przekazu tradycyjnego, w 359 roku Hillel II opracował kalendarz żydowski, będący kalendarzem księżycowo-słonecznym, opartym na cyklu Metona. Była to kwestia istotnej wagi ze względu na troskę o właściwe obchodzenie świąt żydowskich. Do tej pory cała żydowska diaspora uzależniona była od kalendarza opartego na obserwacjach astronomicznych i zatwierdzanego przez Sanhedryn, co sprowadzało niebezpieczeństwo na posłańców roznoszących informacje o datach świąt do odległych wspólnot. Szczególnie w dobie wzrostu prześladowań metoda Hillela II dostarczała autoryzowanych dat świąt bez względu na przebieg obserwacji w Jerozolimie.
Julian Apostata, jedyny po konwersji Konstantyna na chrześcijaństwo cesarz, który odrzucił tę religię, zezwolił Żydom na powrót do "świętej Jerozolimy, do odbudowania której przez tyle lat tęskniliście", oraz na odbudowanie samej Świątyni.