wkrótce opuścił Warszawę, dokąd powrócił dopiero po kapitulacji. Zdobywał wykształcenie w ramach tajnego nauczania, m.in. zdał maturę i rozpoczął studia w Szkole Budowy Maszyn i Elektrotechniki im. Wawelberga i Rotwanda. Od października 1939 należał do Szarych Szeregów i uczestniczył w akcjach „małego sabotażu”, później również w „Wielkiej Dywersji”, m.in. uwolnieniu więźnia Gestapo ze Szpitala Dzieciątka Jezus. Od września 1943 organizował kompanię „Rudy” batalionu „Zośka”, prowadził jej biuro i pełnił funkcję szefa kompanii. Ukończył tajną Szkołę Podchorążych Piechoty Agricola.

8 maja 1944 wskazany przez konfidenta Gestapo został aresztowany; nie powiodła mu się desperacka próba ucieczki. Rolewicz zdołał wytrzymać śledztwo, skierować podejrzenia na błędny trop, a także ostrzec przed konfidentem. Początkowo był więziony na Pawiaku, pod koniec lipca 1944 trafił do obozu koncentracyjnego Groß-Rosen (nr P 11632). W lutym 1945 został przeniesiony do obozu Flossenbürg, gdzie pracował przy budowie lotniska (zmiana numeru obozowego na P 80236). Tam doczekał wyzwolenia przez Amerykanów (1 maja 1945);