Wykorzystano przetłumaczone już na staro-cerkiewno-słowiański księgi Nowego i Starego Testamentu przełożone w oparciu o Septuagintę, a pozostałe przetłumaczono w oparciu o Wulgatę.
Rękopisy thumb|Ewangeliarz Ostromira Rękopisy nie zostały datowane przez autorów lecz ich wiek jest szacowany w oparciu o studia paleograficzne, ikonograficzne i inne cechy. Nie dotrwały do dzisiaj oryginały przekładów, przygotowanych w okresie cyrylometodejskim, zachowały się natomiast ich odpisy, sporządzane w późniejszych czasach przez kopistów z różnych terenów słowiańskich. Odpisy te cechują się szeregiem różnic ortograficznych, gramatycznych i leksykalnych. Te regionalne wersje języka staro-cerkiewno-słowiańskiego, zwane odmiankami, mają pochodzenie: czeskie, chorwackie, serbskie, bułgarskie, ruskie, macedońskie, panońsko-morawskie i panońsko-słoweńskie.
Bruce M. Metzger wylicza 22 rękopisy wykorzystane na potrzeby Slovnika jazyka staroslovênského (1959):