Pobożność ludowa i tendencje kwietystyczne zaszkodziły jednak po części temu kierunkowi mistyki i doprowadziły do tego, iż w XVII w. wyłania się nowy rodzaj mistyki – mistyka kwietystyczna.
XVII w. – mistyka kwietystyczna oraz nowe podejście W XVII w. wyłonił się nowy rodzaj mistyki – mistyka kwietystyczna (przedstawiciele: Falconi de Bustamente i François Malaval). XVII w. jest okresem, kiedy mistykę ujmuje się na sposób szkolny, jest to cecha głównie zakonów hiszpańskich i niemiecko-niderlandzkich (np. Baltazar od św. Katarzyny ze Sieny, Ignacy del Niente OP). Szkoła jezuicka rozwija się w kierunku mistyki ascetycznej, franciszkanie akcentują natomiast element przeżyciowy (np. Ogień miłości zesłany na ziemię, ok. 1582).
XVIII w. – rozkwit mistyki włoskiej Wielkim teoretykiem duchowości ascetycznej w XVIII w. jest jezuita J.B. Scaramelli, równocześnie za sprawą kapucynek (głównie św. Weroniki Giuliani i bł. Magdaleny Martinengo) dochodzi do ponownego rozkwitu mistyki włoskiej. Duży udział w tym dziele przypadł także Izabelli Fornari, M. Cycyli Baij, św. Teresie M. Redi oraz św.