Jakub Passavanti, ok. 1302-1357).
Mistyka włoska w XV wieku W XV w., kiedy Kościół katolicki przeżywał cięższe chwile, coraz większą rolę zaczynały odgrywać kaznodzieje pokutni i propagatorzy reform (św. Bernardyn ze Sieny, św. Wincenty Ferreriusz) oraz odnowiciele życia monastycznego (Laurencjusz Justyniani), którzy pozostawali pod wyraźnym wpływem duchowości bernardyńskiej. W tym czasie mistyka wychodzi z murów klasztornych. Nadprzyrodzone dary i nadzwyczajne zjawiska towarzyszą wielu mistykom (np. bł. Columba z Rieti przyjmuje jedynie pokarm eucharystyczny) i stygmatykom (m.in. Stefana Quinzani, Łucja z Narni), jednak ciągle największą wartość w mistyce przyznaje się miłości (pietas).
XVI – XVIII w. – czas mistyki ekstatycznej XVI – XVIII w. to czas tzw. mistyki ekstatycznej będącej zarazem mistyką miłości i cierpienia. Niezwykłego ducha tych przeżyć można odnaleźć w spisanych dziełach mistycznych (np. listy Osnny z Mantui, autobiografie Camilli Verani, czy pisma Battistiny Veranzzy). Szczytowy punkt rozwoju mistyki ekstatycznej prezentuje Maria Magdalena z Pazzi, jej doświadczenia mają wymowę pouczeń i odnoszą się do reformy Kościoła. XVI w. jest również wiekiem mistyki maryjnej, która pojawiła się w związku z objawieniami i cudami Najświętszej Maryi Panny.