Tradycja pielgrzymek cara do monasteru zaczęła upadać za panowania następcy Aleksego, Fiodora; klasztor nie stracił jednak całkowicie na znaczeniu, jego przełożeni w dalszym ciągu brali udział w intronizacjach patriarchów i koronacjach carów. W 1698 w klasztorze więziono część uczestników buntu strzelców.
Upadek monasteru w XVIII w. W XVIII w., pozbawiony dotychczasowego zainteresowania i protekcji carów, monaster coraz bardziej tracił na znaczeniu. Spadała także liczba zamieszkujących go mnichów, w końcu XVIII w. było ich 25, co stanowiło jedną czwartą dawnej liczby. Powtarzały się przypadki ucieczek zakonników z monasteru, dokonywania przez nich kradzieży; zachowały się także skargi na przełożonych monasteru. W XVIII w. trzech z nich straciło tę godność z powodu ucisku miejscowej ludności lub ogólnej niezdolności do kierowania klasztorem i zarządzania jego majątkiem. Równocześnie, zgodnie z decyzją konsystorza eparchii moskiewskiej, do klasztoru mogli być kierowani inwalidzi oraz więźniowie. W XVIII w., po powtarzających się prośbach przełożonych do Świątobliwego Synodu Rządzącego, w monasterze przeprowadzony został częściowy remont, obejmujący odnowienie cerkwi Zaśnięcia Matki Bożej, budowę trójkondygnacyjnej dzwonnicy (1761) oraz dostawienie kaplicy św. Mikołaja do bramy wjazdowej na teren klasztoru.