zmarł w niewoli. W 1611 w monasterze zbierali się ochotnicy pierwszego pospolitego ruszenia, którego celem było wyparcie sił polskich z Rosji i zakończenie smuty.
Okresem szybkiego rozwoju monasteru nastąpił po objęciu tronu w Rosji przez dynastię Romanowów. W XVII i XVIII w. klasztor składał się z zespołu budynków mieszkalnych i gospodarczych, dysponował trzema świątyniami murowanymi (soboru św. Mikołaja, cerkwi Zaśnięcia Matki Bożej z refektarzem, cerkwi Obrazu Chrystusa Nie Ludzką Ręką Uczynionego), na jego terenie istniał także osobny budynek z pokojami dla cara i patriarchy. Dobroczyńcą monasteru był car Michał Romanow, który odwiedzał klasztor co najmniej dziewięciokrotnie i który przekazał mu szereg cennych darów. Do monasteru na Ugrieszy regularnie pielgrzymował również jego następca Aleksy. Okres jego panowania uważa się za czas najprężniejszego rozwoju klasztoru. W 1666 w monasterze przetrzymywani byli przywódcy ruchu staroobrzędowego protopop Awwakum Pietrow oraz Nikita Pustoswiat, zaś przełożony monasteru, ihumen Wincenty, na polecenie cara podjął ostatnią próbę przekonania ich do słuszności reformy liturgicznej patriarchy Nikona. Na dowód zaufania i szacunku dla klasztoru w 1671 car przekazał wspólnocie ozdobny żywot św. Mikołaja.