Zmuszony do pracy zarobkowej przez niezwykle trudne warunki materialne. Zatrudniony był od maja w ZZG, początkowo jako brakarz w Oddziale Produkcji Nr 4, a od sierpnia 1955 referent administracyjny w Centrali Przemysłowo-Handlowej „Veritas”. Mieszkał w tym czasie w Józefowie k. Otwocka, a później w pobliskich Rycicach, gdzie zmarł 1 listopada 1955 na zawał serca. Pochowany na cmentarzau Powązkowskim w Warszawie (kwatera pod murem V-1-62).

14 października 1955 na krótko przed jego śmiercią Rada Państwa złagodziła mu karę do 10 lat więzienia, a 27 października 1955 Wojskowy Sąd Garnizonowy w Warszawie udzielił mu dalszej rocznej przerwy w odbywaniu kary. Po jego śmierci 27 lutego 1957 Najwyższy Sąd Wojskowy uwzględniając wniosek rewizyjny Naczelnego Prokuratora Wojskowego utrzymał w mocy jedynie wyrok 4 lat więzienia z czego wynika, że przebywał w więzieniu o 5 lat za długo.

Żonaty od 1933 z Natalią z domu Missuna (1901–1973), siostrzenicą Stefana Ossowieckiego, miał córkę Wandę (ur. 1936) zamężną Kemilew, zamieszkałą w Warszawie. thumb|Grób Jerzego Antoszewicza na cmentarzu Powązkowskim