W Warszawie w dniu 2 listopada 1945 został aresztowany w „kotle” w mieszkaniu kapitana Emilii Malessy „Marcysi” i przewieziony do więzienia mokotowskiego. W procesie pierwszego ZG „WiN” zeznawał 23 stycznia 1947 jako świadek. Wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie z 17 marca został skazany z różnych artykułów na: 8 lat więzieniaNa mocy amnestii z lutego 1947 karę tę zmniejszono do 4 lat., na karę śmierci, na 4 lata więzienia i na rok więzieniaDwie ostatnie kary na mocy amnestii zostały darowane.. Wyrok łączny: kara śmierci. 21 kwietnia 1947 Najwyższy Sąd Wojskowy odrzucił rewizję obrońcy i utrzymał w mocy karę śmierci, ale decyzją z 29 kwietnia prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Bolesław Bierut zamienił ją na karę dożywotniego więzienia. Odbywał ją od czerwca 1947 w więzieniu we Wronkach, gdzie zapadł na gruźlicę płuc. 4 listopada 1954 z uwagi na stan zdrowia Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie udzielił mu rocznej przerwy w odbywaniu kary. 9 listopada został zwolniony z więzienia i zaczął się leczyć w Instytucie Gruźlicy w Warszawie, a następnie od stycznia do marca 1955 w Państwowym Sanatorium Przeciwgruźliczym w Otwocku.