W 1957 uzyskała habilitację na Uniwersytecie Humboldtów w Berlinie Wschodnim na podstawie pracy o Laokoonie Lessinga: Eine Kampfschrift für eine realistische Kunst und Poesie (Pismo w walce o realistyczną sztukę i poezję).
W 1960 została powołana na stanowisko docenta w Katedrze Filologii Germańskiej Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1972–1974 była dyrektorką Instytutu Germanistyki i Zakładu Literaturoznawstwa.
Tłumaczyła na język niemiecki Godzinę śródziemnomorską i Zegar słoneczny Jana Parandowskiego.
Życie prywatne Żona Rafała Marcelego Blütha (używała też podwójnego nazwiska Szarota-Blüthowa). Matka historyka Tomasza Szaroty (ur. 1940).
Dzieła (wybór) Künstler, Grübler und Rebellen – Studien zum europäischen Märtyrerdrama des 17. Jahrhunderts, 1967 Die gelehrte Welt des 17. Jahrhunderts über Polen. Zeitgenössische Texte (ed.), 1972 Geschichte, Politik und Gesellschaft im Drama des 17. Jahrhunderts, 1976 Das Jesuitendrama im deutschen Sprachgebiet. Eine Periochen-Edition (ed.), 1979 Lohensteins Arminius als Zeitroman. Sichtweisen des Spätbarock, 1970 Stärke, dein Name sei Weib. Bühnenfiguren des 17. Jahrhunderts, 1987
Przypisy