W czasie okupacji niemieckiej od 1940 był w Warszawie przedstawicielem firmy „Solvay”. Od lutego tego roku w konspiracji. Był w składzie Kapitanatu „Muszkieterów”, w którym później objął funkcję II zastępcy Stefana WitkowskiegoKapitan „Muszkieterów”. Nadzorował jednocześnie działalność kierowanego przez Kazimierza Leskiego kontrwywiadu tej organizacjiUżywał wówczas kryptonimu „56” i pseud. „Antoni”. Uczestnik rozmów z kolejnymi szefami Oddziału II KG ZWZ–AK, ppłk. Wacławem Berka i ppłk. Marianem Drobikiem, w których przyczynił się do przejścia poważnej liczby oficerów z „Muszkieterów” do Armii Krajowej. W sierpniu 1942 po rozwiązaniu „Muszkieterów” sam również to uczynił i od września w stopniu porucznika rezerwy rozpoczął kierowanie referatem „992” (Biuro Studiów) kontrwywiadu Oddziału II KG AKUżywał pseudonimu „Andrzej” i „Andrzej Zaklika”. Rozkazem L.400/BP z 25 lipca 1944 roku mianowany kapitanem rezerwy ze starszeństwem z dniem 3 maja tego roku.

W powstaniu warszawskim dzięki dobrej znajomości języka niemieckiego uratował życie szeregu osób. Wraz ze swoim kuzynem Stefanem Tarnowskim zdołał otoczyć opieką i ocalić około 250 osób zgromadzonych w kilku willach w okolicy ul. Filtrowej