Dymitr z Rostowa (1651-1709) – odwoływał się do tradycji Kościoła wschodniego, znany ze swoich silnie oddziałujących na wiernych kazań;

3. Rozkwit instytucji „starców” (XVIII-XIX w.) W okresie tym najmocniej rozwija się instytucja „starców”. Powstaje słynny klasztor w Sarowie i Pustelnia w Optino, która staje się ośrodkiem życia duchowego, miejscem życia wielu sławnych pustelników, czczonych w prawosławiu jako bohaterzy ascezy i mistyki, znanych jako sobór Świętych Starców Optyńskich Keller J., Prawosławie, Warszawa 1982 s.250-251.

Przedstawicielami tego okresu byli: Paisjusz Wieliczkowski (1722-1794) – twórca szkoły mistycznej, odnowiciel ruchu „starców” w Rosji, opublikował tłumaczenie Filokalii, stworzył swego rodzaju wademekum „modlitwy jezusowej”; Tichon Zadoński (1724-1783) – biskup, odznaczał się świętością życia, nawiązywał do hezychazmu Niła Sorskiego; Serafin z Sarowa (1759-1833) – był jednym z najwybitniejszych starców, żyjący w odosobnieniu, posiadał dar rozpoznawania serc, przeżywał ekstatyczne wizje; Ignacy (Brianczaninow) (1807-1867) – biskup, zwracał uwagę na modlitwę serca mającą za cel przebóstwienie człowieka;