Przedstawicielami tego okresu byli: biskup turowski Cyryl (1130-1185) oraz Sergiusz z Radoneża (1314-1392) – należący do ulubionych świętych rosyjskich, podczas liturgii miał mieć wizję ognia i światła, znacząco wpłynął na rozwój monastycyzmu na Rusi, założył monaster Trójcy Świętej w Siergijew Posadzie, jako jeden z pierwszych spopularyzował modlitwę hezychazmu, która miała kluczowy wpływ na dalszy rozwój mistyki w Rosji;
2. „Modlitwa duchowa” i pierwsi „starcy” (XV-XVII w.) W okresie tym popularyzuje się modlitwa hezychazmu mająca za cel zjednoczenie się z Bogiem oraz powstaje instytucja „starców” przyciągająca wielu adeptów życia ascetycznego.
Przedstawicielami tego okresu byli: Nił Sorski (1433-1508) – pustelnik, odegrał kluczową rolę w kształtowaniu się mistyki rosyjskiej, znajdował się pod mocnym wpływem nauk z góry Athos, chętnie sięgał do dzieł Ojców Kościoła, jego techniki modlitewne miały doprowadzać do ekstazy i kontemplacji Boga; Wassian Patrikiejew (1470-1532) – uczeń Niła Sorskiego, propagował i rozwijał naukę swojego mistrza;