Perkun (, Perkuns, , , Perkons, prus. Perkunis; możliwe że od praindoeuropejskiego rdzenia perk- – „dąb”) – naczelne, suwerenne bóstwo panteonu bałtyjskiego, gromowładca, bóg niebios, ognia i płodności, odpowiednik słowiańskiego Peruna. Ogólnobałtyjski bóg burzy i wojny, strażnik moralności oraz sprawca biokosmicznej płodności w lettolitewskich mitach nieba. Jego świętym drzewem i symbolem był dąb. Jako bóstwo, które można było oglądać, i o zdefiniowanej funkcji mitologicznej zastępował Dievs – deus otiosus panteonu bałtyjskiego. Wspominany był m.in. w pismach Jana Długosza.
Etymologia Imię boga poświadczone jest jako litewskie Perkū́nas, łotewskie Pērkons, jaćwieskie Pjarkus. Istnieją także homonimiczne lub bliskobrzmiące słowa oznaczające ‘piorun’: lit. perkū́nas, łot. pērkūns, pērkuons, pērkauns, staropruskie percunis.
Etymologia Perkuna jest niejasna. Wojciech Smoczyński (2025), analizując etymologię apelatywu perkū́nas stwierdza, że słowo to nie ma ustalonej bałtyjskiej etymologii. Istnieje kilka hipotez na temat pochodzenia słowa.