Mistyka polska – nurt mistyki chrześcijańskiej, rozwijający się od XIII wieku na terenie Polski. W polskiej mistyce można wyróżnić pięć okresów: Od XIII do XVII w. XVII w. ("złoty okres mistyki") XVIII i pierwsza połowa XIX w. Druga połowa XIX i początek XX wieku (do 1914 r.) XX lecie międzywojenne (1912-1939 r.)
Badania historyczne nad mistyką obejmują mistykę przeżyciową oraz mistykę studyjną.
Charakterystyka Polską mistykę można uszeregować według porządku mistyki przeżyciowej, która zajmuje się doświadczeniem mistycznym danej osoby oraz według porządku mistyki studyjnej, która ujmuje rzeczywistość zjednoczenia z Bogiem, a więc mówi o działaniu Boga i stanie wewnętrznym człowieka. O studyjnym ujęciu mistyki na ziemiach polskich można mówić dopiero od XIII wieku.