Mistyka Chrystusa – mistyka chrześcijańska, której źródłem jest przede wszystkim Nowy Testament, wyrażający duchową wspólnotę z Chrystusem. Zwrot ten występuje u św. Pawła i Jana (np. „podobnie wszyscy razem tworzymy jedno ciało w Chrystusie, a każdy z osobna jesteśmy nawzajem dla siebie członkami”Rz 12,5). „Mistyka Chrystusa, w różnym stopniu natężenia, jest obecna w całej historii Kościoła: pragnie się i doświadcza nie tylko zjednoczenia z Bogiem Ojcem, lecz unio z Chrystusem Słowem, które stało się ciałem, przy czym dominujące może być pragnienie i oświadczenie zjednoczenia z Jego człowieczeństwem”Peter Dinzelbacher, Leksykon Mistyki, Warszawa 2002, str. 196, na przykład: w ramach mistyki oblubieńczej mistyka męki mistyka Słowa (Logosu)
Przedstawiciele mistyki Chrystusa Święty Ignacy (ok. 30-107) – mistyka Chrystusa posiadała charakter „realny”, mówiący, że poprzez zamieszkanie Chrystusa otrzymujemy życie, czyli zbawienie, natomiast Ostatnia Wieczerza jest „lekarstwem nieśmiertelności”. Również Polikarp ze Smyrny (ok. 69-156), Hipolit (ok. 170-235) oraz Tertulian (ok. 150-240), twierdzą, że: „ciało, krew i realna śmierć Logosu na krzyżu oraz uwielbienie ciała to idee przewodnie”.