Efrem Syryjczyk (ok. 305-373) – nazywany „cytra Ducha Świętego”. Do mistyki Chrystusa wnosił elementy maryjne (Carmina Nisibensis 27,44n), jego dzieła zostały przełożone na łacinę., które wywarły wpływ na mistykę następnych stuleci, zwłaszcza po przebyciu drogi przez Hiszpanię i Irlandię, za pośrednictwem misjonarzy.
Mistykę Chrystusa, a przede wszystkim ogólnie mistykę wyraźnie określa teologia Orygenesa (ok. 185-254), mówiąca, że poprzez ascezę i oczyszczeniu można wznieść się do Boga. W jednym z jego komentarzy, a dokładniej w komentarzu do Pieśni nad Pieśniami znajdziemy podwaliny pod mistykę Chrystusa i mistykę oblubieńczą.
Święty Atanazy (295-373) – twierdzi, że człowieczeństwo Chrystusa stanowi ośrodek mistyki Chrystusa. Według św. Augustyna, który idzie za ideą św. Pawła, podejmuje formułę o mistycznym ciele Chrystusa, natomiast sakramenty święte stanowią środki potrzebne do zbawienia (dzięki obecności w nich uwielbionego Chrystusa). Tę ideę znajdziemy również u Gertrudy Wielkiej i Mechtyldy z Hackeborn.
Grzegorz Wielki (ok. 540-604) – kładzie nacisk na uwielbionego Chrystusa Króla. Podobny rys zobaczymy u Hildegardy z Bingen.