Według tych planów przejmowanie władzy miało się dokonywać siłami lokalnych siatek OUN-B już w próżni po wycofaniu Armii Czerwonej. Wsparciem dla nich miały być kilku-kilkunastoosobowe grupy marszowe podążające za jednostkami niemieckimi i zakładające w zajmowanych miejscowościach administrację i milicję. Grupy marszowe (których członkowie przeszli szkolenie wojskowe w Krakowie) liczyły łącznie 700-1200 członków. Liczebność OUN-B w tym czasie była oceniana na około 20 tys. członków (5 tys. na Wołyniu, 13 tys. w Galicji (bez Lwowa) i 1,2 tys. w samym Lwowie)Grzegorz Rossoliński-Liebe, The „Ukrainian National Revolution”..., s. 92.. Plany OUN-B podkreślały konieczność mobilizowania mas wszelkimi możliwymi środkami propagandowymi (plotki, pieśni, broszury, gazety, radio). Dużą wagę przykładano do mobilizacji mieszkańców wsi przeciwko miastom, w których rzekomo żyli głównie „wrogowie Ukrainy”. Ludność zajmowanych miejscowości miała być informowana o „odnowieniu państwa ukraińskiego” na wiecach, na których członkowie OUN-B mieli odczytywać deklarację o utworzeniu państwa. Zebrani następnie mieli uznać władzę Stepana Bandery oraz przysiąc dozgonną wierność i służbę Ukrainie. Zdolnych do służby wojskowej planowano podczas tych spotkań werbować do nowo tworzonej ukraińskiej armii.