Zachowane epigramy Silencjariusza w swej swobodzie graniczą z wyuzdaniem (V 252, 258, 272) i lubieżnością, jak w opisie całującej się pary (V 255), którego nie równoważy końcowy obraz samotności poety. Epigram o Kleofantis, której poeta tak pożąda, że zgodziłby się w jej objęciach zostać, jak niegdyś Ares i Afrodyta, uwięzionym w sieci Hefajstosa i niech go nawet zobaczą obcy ludzie, i jego żona (V 268), dowodzi znacznego libertynizmu poety i środowiska, do którego należał. W Konstantynopolu Justyniana kwitną miłostki z heterami, jak za pogańskich czasów u Meleagra z Gadary, czasem są to śpiewaczki, jak Maria z Faros (XVI 278), innym razem cytrzystki (XVI 277). Przegrodzenie wspólnego kąpieliska mężczyzn i kobiet skłania poetę do refleksji, że dobrze się stało, bo nadzieja miłości jest słodsza od rzeczywistości (IX 620).
W innym epigramie opowiada jak to ugryzł go wściekły Eros, duszę ma pełną szału i wszędzie widzi ukochaną (V 266). Odtąd wszyscy będą wolni od tego bożka miłości, wystrzelał on bowiem wszystkie strzały i nigdzie już nie odleci, bo odciął swe skrzydła, by bez końca deptać biednego poetę (V 268). Ukochana Doryda związała go swym złotym włosem, a on nie ma siły go zerwać (V 230).