Silencjariusz sięga w tych utworach po stare motywy, ale w nowy, zręczny sposób je przedstawia.
Do udanych należy epigram wotywny o złożonej Apollinowi w darze cykadzie z brązu, która pomogła Eunomosowi wygrać w konkursie, gdy bowiem pękła struna w jego lirze, zastąpiła swym głosem brakujący ton (VI 54). Swą filozofię życiową Silencjariusz streścił w dwóch epigramach. W jednym (X 79) radzi nie unosić się pychą, gdy Tyche darzy majątkiem, i tracić wolności pod wpływem trosk materialnych, bo życie stale jest miotane zmiennymi podmuchami, a czymś stałym jest jedynie cnota. W drugim (X 76) pisze, że to nie życie jest radosne, lecz wyrzucenie z serca troski. Dlatego poeta chce mieć taki majątek, który by mu wystarczył do życia, nadmierna żądza złota gryzie bowiem umysł. Niejednokrotnie przecież widział, że ubóstwo jest lepsze niż bogactwo, a śmierć niż życie. Chce się więc kierować na przyszłość sercem jako jedyną mądrością. Bardzo zręczna jest też, wzorowana na Kallimachu, urywkowa rozmowa poety ze zmarłym odczytującym wobec niego napis na swoim grobie: Zwałem się... – Po cóż mi imię twoje? – Ojczyzną mą była ... – Czy nie wszystko jedno gdzieś się rodził? – Pochodziłem ze świetnego domu ... – A gdyby z lichego to cóż? – Odszedłem z życia w blasku sławy ... – A gdyby w poniżeniu, jaka dziś różnica?