W swoim długofalowym programie naukowym prof. Wiśniewski przewidywał szczegółowe badania zbiorników wodnych reprezentujących trzy ich typy: jezioro eutroficzne – Druzno, mezotroficzne – Gołdapiwo oraz jeziora z elementami oligotroficznymi – Święcajty i Mamry Północne. Pierwszy etap kompleksowych badań parazytologicznych, które stały się modelem działań dla jego następców, zrealizowano w latach 50. XX w. Uczestniczyły w nich grupy studentów z różnych polskich uniwersytetów, dla których prof. Wiśniewski organizował – w wiejskich szkołach – skromne letnie laboratoria. Badanie jednego jeziora trwało co najmniej 2 lata. W czasie wielogodzinnych zajęć studenci poszukiwali okazów wszystkich gatunków ryb zamieszkujących jezioro. Sprawdzali, jakie pasożyty żyją w ich organizmach.
Do grona współpracowników prof. Wiśniewskiego, realizujących program po jego śmierci, należały m.in. Katarzyna Niewiadomska i Teresa Sulgostowska, które napisały w jednej z późniejszych publikacji: