Organizował liczne studenckie letnie ekspedycje badawcze, w czasie których gromadzono materiały do prac naukowych. Zmarł w wieku 54 lat w Węgorzewie, w czasie jednej z takich terenowych ekspedycji, w czasie badań prowadzonych nad jeziorem Mamry Północne (we wsi Ogonki). Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach. Otrzymał pośmiertnie Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski. Jest wspominany przez młodych współpracowników i kontynuatorów badań jako mistrz wymagający, ale serdecznie życzliwy i sprawiedliwy.
Badania naukowe Specjalnością Wincentego L. Wiśniewskiego były pasożyty występujące m.in. w organizmach ryb – tasiemce, przywry i kolcogłowy, ich cykle rozwojowe oraz ich wpływ na kształtowanie się i przekształcanie struktury ekosystemów wodnych (zob. sieć troficzna, piramida ekologiczna, demografia ekologiczna), głównie zakłócanie równowagi biocenotycznej w biocenozach jezior (zob. też rybactwo śródlądowe).