Ingryda Szwedzka (Elofsdotter), szw. Ingrid Elof(v)sdotter (ur. ok. 1220 lub 1235 w Skänninge, zm. 2 września lub 9 października 1282 tamże) – szwedzka zakonnica, wdowa, założycielka pierwszego dominikańskiego klasztoru w Szwecji (szw. Skänninge nunnekloster) i jego pierwsza przeorysza, mistyczka i stygmatyczka, błogosławiona Kościoła katolickiego.
Życiorys thumb|160px|left|Ruiny klasztoru ufundowanego przez bł. Ingrydę w Skänninge. Urodziła się w arystokratycznej rodzinie, jako córka Elova (Elov, Elof) i wnuczka (ze strony matki) szwedzkiego króla. Matka, nieznana z imienia, była siostrą arcybiskupa Folke Johanssona Angelesa. Oboje rodzice po śmierci zostali pochowani w klasztorze w Alvastrze. Ingryd w młodym wieku wydano za mąż. Po śmierci męża, wraz z rodzoną siostrą Krystyną i innymi niewiastami, założyła grono tercjarek, pod przewodnictwem lektora Piotra z Dacji. Grupa ta współpracowała z dominikanami ze Skänninge. Z przekazów Piotra wiadomo o mistycyzmie i stygmatach Ingrydy.