Pielgrzymując do Ziemi Świętej i Rzymu uzyskała od papieża Marcina IV pozwolenie na założenie w rodzinnym mieście żeńskiego klasztoru. Uposażył go brat, Jan Elovson (Elofson), a rodzina hojnie go obdarowała. Uroczyste otwarcie miało miejsce w 1281 roku w obecności króla Magnusa I. Ingryda wówczas oficjalnie przyjęła habit dominikański, zostając pierwszą przeoryszą klasztoru. W rok później zmarła. Jej następczynią została siostra Krystyna, a ona sama została otoczona czcią.
Beatyfikacja W 1418 roku, podczas soboru w Konstancji, rozpoczęto jej proces beatyfikacyjny, który zakończył się w 1499. W 1508 dokonano translacji relikwii do sanktuarium i w XVI wieku czczona była, jako święta, jednak jej kanonizacja na skutek reformacji nie doszła do skutku. W Skandynawii odmawiano również oficjum i sekwencję ku jej czci.
Jej wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 2 września lub 9 października; w zakonach dominikańskich można spotkać dzień 30 lipca.
Zobacz też kult świętych wstawiennictwo świętych
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Błogosławieni katoliccy Kategoria:Dominikanki (biografie) Kategoria:Urodzeni w XIII wieku Kategoria:Zmarli w 1282 Kategoria:Szwedzkie zakonnice