Neuropatia słuchowa – inaczej: zaburzenie synchronizacji neuronalnej; jedna z postaci pozaślimakowych zaburzeń słuchu, która w znaczny sposób ogranicza korzyści z używania aparatów słuchowych. Neuropatię słuchową można rozpoznać u pacjentów, u których obserwuje się nieprawidłowości zapisu wywołanych potencjałów słuchowych pnia mózgu (ABR) i brak odruchów strzemiączkowych w audiometrii impedancyjnej mimo rejestracji otoemisji akustycznych. Pacjenci z tym zaburzeniem mają duże trudności z rozumieniem mowy, szczególnie w hałasie.
Etiologia i patogeneza Czynniki predysponujące do wystąpienia neuropatii słuchowej: obciążenia okołoporodowe (hipoksja lub hyperbilirubinemia), schorzenia genetyczne (na przykład typ I i II zespołu Charcot-Marie-Tooth bądź zespół Guillain-Barre) – przypuszcza się, że są przyczyną około 40% przypadków, równoległe występowanie chorób: cukrzycy i mocznicy, działania niepożądane leczenia cisplatyną. Badania nad patomechanizmem neuropatii słuchowej przez wiele lat prowadził William Gibson. Związał on neuropatię słuchową z zachowaniem czynności komórek słuchowych zewnętrznych przy uszkodzeniu komórek słuchowych wewnętrznych. Tę hipotezą oparł na badaniach elektrofizjologicznych, podczas których rejestrował duże potencjały mikrofoniczne (CM, ang.