W roku 1908 zaczął interesować się polityką, sympatyzował z Polską Partią Socjalistyczną – Frakcją Rewolucyjną. Czytał broszury wydawane przez tę partię, propagował jej idee, rozrzucał ulotki podczas świąt 1 maja. W latach 1911–1917 zamieszkał u mariawitów w Płocku, gdzie nie miał kontaktu z działaczami PPS. Mariawitów opuścił w 1917 roku, co później tłumaczył swoim rozczarowaniem ich ofertą religijną, w 1919 roku wrócił do wyznania rzymskokatolickiego.
W 1918 roku wrócił do działalności politycznej, wziął udział w I zjeździe PPS.
Wiosną 1918 roku wstąpił na Wydział Prawa na Uniwersytecie Warszawskim. W listopadzie 1918 roku brał udział w rozbrajaniu Niemców. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w roku 1920. Zgłosił się na ochotnika i został przydzielony do 5. pułku piechoty 18. Dywizji Piechoty.
Ze względu na udział w wojnie jego studia wydłużyły się o rok. Był aktywnym studentem, należał do Koła im. Słowackiego, które zajmowało się propagowaniem antropozofii. W okresie studiów interesował się teozofią i mesjanizmem, czytał wtedy m.in. Józefa Jankowskiego, Józefa Hoene-Wrońskiego i Blaise Pascala. Przekonanie o misyjnej roli narodu polskiego towarzyszyło mu do końca życia. Studia ukończył w 1924 roku, zdobył tytuł magistra prawa.