Znacznie umocniło to pozycję Partii Demokratycznej na scenie politycznej.
Pomimo nacjonalistycznego podejścia do gospodarki Roosevelt podejmował też działania mające przezwyciężyć wielki kryzys na arenie międzynarodowej. Wysłał reprezentację na Światową Konferencję Gospodarczą w Londynie w 1933 roku. Jednak przez zniesienie parytetu złota w USA, które spotkało się z ostrą krytyką innych państw, konferencja zakończyła się fiaskiem. Prezydent jednak postanowił zmniejszyć taryfy celne do 50% (układy tego typu miały charakter obustronny), dzięki czemu udało się zwiększyć obrót w światowym handlu.
W dziedzinie polityki zagranicznej prezydent skupił się na relacjach dobrosąsiedzkich z krajami latynoamerykańskimi. Na VII konferencji państw amerykańskich w Montevideo w 1933 r. Stany Zjednoczone podpisały porozumienie o nieingerowaniu w sprawy wewnętrzne lub zewnętrzne żadnego obcego państwa. W sierpniu tego roku amerykańska piechota morska została wycofana z Haiti, a sześć lat później wycofano kontrolera taryf celnych z Dominikany. Mimo to rząd amerykański nadal ingerował w sprawy wewnętrzne Nikaragui i Kuby. Ustalenia z Montevideo zostały powtórzone na konferencji w Buenos Aires w 1936 roku. Roosevelt dokonał także zbliżenia dyplomatycznego z Kanadą, kiedy to 1 stycznia 1936 r. zawarł z nią porozumienia handlowe. Jesienią 1933 r.