prezydent nawiązał korespondencję z Michaiłem Kalininem, usiłując znormalizować stosunki dyplomatyczne z ZSRR. Po konsultacjach w Waszyngtonie (stronę radziecką reprezentował Ludowy Komisarz Spraw Zagranicznych Maksim Litwinow) zdecydowano o nieingerowaniu w sprawy wewnętrzne obu państw i niepopieraniu organizacji militarnych walczących z systemami ustrojowymi USA lub ZSRR.
Na konwencji demokratów, odbywającej się w dniach 23–27 czerwca 1936 r. w Filadelfii, delegaci nominowali Roosevelta do wyborów prezydenckich poprzez aklamację. W głosowaniu powszechnym urzędujący prezydent otrzymał przeszło 27 milionów głosów, wobec niespełna 17 milionów dla Alfreda Landona, kandydata Partii Republikańskiej. W głosowaniu Kolegium Elektorów uzyskał 523 spośród 531 głosów, zwyciężając w 46 z 48 stanów. Demokraci zdobyli także większość w Izbie Reprezentantów i Senacie. W wyniku uchwalenia XX poprawki do Konstytucji zaprzysiężenie odbyło się 20 stycznia, a nie jak dotychczas – 4 marca.
Druga kadencja mały|Franklin D. Roosevelt podczas swojej drugiej inauguracji prezydenckiej w Waszyngtonie, 20 stycznia 1937. Fotografia barwna wykonana przez Harry’ego Warneckego