Jego celem było zjednoczenie wszystkich Kozaków przebywających poza granicami Rosji. Zdołał się porozumieć z Kozakami w Bułgarii. Ponadto doprowadził do zawarcia umów o współpracy pomiędzy Dońską Grupą Demokratyczną a Rosyjskim Komitetem Politycznym pod kierownictwem Borisa W. Sawinkowa i władzami Ukraińskiej Republiki Ludowej. Jednakże działania te nie spotkały się z pozytywnym przyjęciem ze strony Połączonej Rady Donu, Kubania i Tereku. Stojący na jej czele ataman Afrikan P. Bogajewski w poł. lipca 1921 r. wydał dekret, w którym unieważnił wszystkie decyzje podjęte przez „samozwańca” M.N. Gniłorybowa, a także przywrócił do służby wszystkich zwolnionych przez niego oficerów kozackich. Jeszcze wiosną 1921 r. wśród Kozaków, internowanych na terytorium Polski, pojawił się projekt przyjęcia ich na służbę wojskową do oddziałów pogranicznych. Był on wspierany aktywnie przez B.W. Sawinkowa. Podczas kolejnego zjazdu delegatów kozackich, który odbył się w dniach 21–22 czerwca tego roku w obozie w Ostrowiu Łomżyńskim, opowiedział się za tym pomysłem gen. M.N. Gniłorybow jako „dowódca oddziałów kozackich w Polsce” i esauł Dmitrijew jako „szef sztabu”. Przy pomocy B.W. Sawinkowa przedłożono go polskim władzom. Jednocześnie poinformowano o tym atamana A.P. Bogajewskiego.