Generał Władysław Sikorski, stojący na czele Sztabu Generalnego WP, odpowiedział, że projekt zostanie rozpatrzony przez Ministerstwo Spraw Wojskowych, po czym przedłoży go Radzie Ministrów. W razie jego przyjęcia wszyscy internowani Kozacy mieli zostać zgrupowani w obozie w Ostrowiu Łomżyńskim. Takie rozwiązanie sprawy kozackiej w Polsce było popierane przez Oddział II Sztabu Generalnego WP. W celu konsolidacji Kozaków przebywających w Polsce gen. M.N. Gniłorybow rozpoczął jesienią 1921 r. wydawanie pisma „Gołos Kazaczestwa”, które było finansowo wspierane przez polski wywiad wojskowy. Rozpowszechniano je we wszystkich obozach i koloniach, zamieszkiwanych przez Kozaków.
Jednakże po zawarciu przez Polskę umowy o repatriacji z Rosyjską Socjalistyczną Republiką Radziecką i Ukraińską Socjalistyczną Republiką Radziecką problem kozacki stracił rację bytu. Ponadto od końca 1921 r. wśród Kozaków coraz silniej oddziaływały hasła propagandy bolszewickiej dotyczące powrotu do ojczyzny i odkupienia win. Na pocz. 1922 r. rozpoczęła się repatriacja z Polski kozackich internowanych i jeńców wojennych. Swoje usługi w tej kwestii złożył przedstawicielowi Rosji Sowieckiej w Pradze, byłemu przewodniczącemu Kręgu Kozackiego I.P. Timoszence, gen. M.N. Gniłorybow. Jego warunkami było jednak m.in.