Na obszarze sołectwa Grabina odkryto najstarsze ślady osadnictwa zlokalizowane na terenie gminy. Położone tam obozowisko pasterzy koni datowane jest na ostatni okres ery kamienia łupanego (2500–1700 r. p.n.e.). Na młodsze ślady obecności ludzi natrafiono w sołectwie Małyń, gdzie znaleziono dwa naczynia wykonane z brązu, które według historyków powstały w latach 800–600 p.n.e. (ostatni okres epoki brązu). Kolejna wzmianka pochodzi dopiero z okresu wczesnego średniowiecza, kiedy to przez północno-wschodni skraj gminy przebiegał publiczny trakt łączący Ruś z Pomorzem Zachodnim.
Na przełomie XI i XII w. obszar centralnej Polski pierwsi Piastowie podzielili na jednostki terytorialne zwane kasztelaniami. Tereny gminy Zadzim podzielone zostały na dwie części: północną – przynależną do kasztelanii spicmierskiej i południową włączoną do kasztelanii sieradzkiej, której zasięg wyznaczały obecne wsie Zadzim i Chodaki.
Taki podział ziem przetrwał do XIV w., kiedy to na skutek kolejnej reformy ustrojowo – administracyjnej zniesiono kasztelanie, a na ich miejsce powołano nowe jednostki terytorialne – powiaty. Obszar gminy Zadzim w całości wcielony został w leżący pomiędzy Wartą a Nerem powiat szadkowski.