W 1331 r. na ziemię sieradzką najechały wojska zakonu krzyżackiego. Jeden z oddziałów maszerując z Bałdrzychowa do Sieradza przeszedł przez teren gminy Zadzim plądrując osady wiejskie znajdujące się wzdłuż jego trasy. Mieszkańców zabijano lub brano w niewolę, a budynki łupiono i palono. Grabieżcy po zniszczeniu Sieradza wycofali się na północ w kierunku Kujaw, gdzie miała miejsce bitwa pod Płowcami.
Z 1368 r. pochodzą pierwsze wzmianki dotyczące wsi Zadzim. W dokumentach z 1386 r. możemy przeczytać o Piotrze z Zadzimia, który był proboszczem tamtejszej parafii. Pod koniec XIV w. właścicielem wsi i posiadaczem okolicznych włości był szlachcic „Bennasius de Sadzim”.
Przed początkiem XVI w. na obszarze gminy powstały dwie nowe parafie, w Wierzchach i zlokalizowanym nad Nerem Małyniu. Według Statutu Łaskiego Hallera z 1506 r., w wyżej wymienionych miejscowościach istniały już szkoły przyparafialne, a tamtejsi proboszcze oprócz prowadzenia edukacji trudnili się także zbieraniem podatków. Rozwój gospodarczy, który objął ziemię sieradzką w XVI w. zaowocował nadaniem praw miejskich Małyniowi w 1549 r., jednak to szlacheckie miasto (jedyne, jakie kiedykolwiek znajdowało się na obszarze gminy Zadzim) dosyć szybko straciło swe znaczenie i około 1654 r. zostało zdegradowane do rangi osady wiejskiej.