Miała także trzy służki, dostarczano jej materiał na ubrania i bieliznę, a także 5 marek na kwartałBristol Castle. Od Jana dostała także siodło ze złoconymi wodzami oraz szkarłatnymi zdobieniami, co oznaczało, iż nie była de facto więziona. Król przesyłał jej także figi i migdały. Zachowała się lista zakupów sugerująca, iż Eleonora odżywiała się po szlachecku1215: The Year of Magna Carta. Danny Danziger i John Gillingham.

Początkowo Jan organizował wycieczki lokalnych baronów, którzy odwiedzali Eleonorę, zaświadczając o jej dobrym traktowaniu. W 1206 roku powierzył jej opiekę Robertowi z VieuxpontuThe Reign of King John, Sidney Painter, s. 108. W 1208 roku biskupi Nantes, Vannes i Cornouaille podjęli nieudaną próbę wynegocjowania wolności dla księżniczki. Wielu jej popleczników zostało wygnanych. Została również zmuszona do przekazania władzy nad Bretanią i Richmondem Janowi. Po śmierci Artura Eleonora, jako najstarsza córka Konstancji, powinna była zostać księżną Bretanii. Bretońscy baronowie, obawiający się przekazania ziem w ręce Jana, oddali mitrę książęcą jej młodszej siostrze przyrodniej, Alicji. Pomimo to Eleonora była tytułowana 5. hrabiną Richmondu oraz księżną Bretanii, dzięki zezwoleniu Jana.