taki stan rzeczy nigdy nie przyniósł ujmy Henrykowi w oczach poddanych. Jej życie została zagwarantowane w traktacie pomiędzy Anglią a Francją. W 1219 roku jej hrabstwo (Richmond) zostało przekazane Piotrowi I bretońskiemu, który w zamian zaakceptował Wilhelma Marshala jako regenta Henryka; ziemie nigdy nie zostały jej zwrócone, nawet kiedy Piotr wyrzekł się ich w 1235 roku. Henryk tytułował Eleonorę, pozbawioną wszelkich nadań, "królewską krewną" lub "naszą kuzynką".
W 1221 roku pojawiły się plotki dotyczące planu uwolnienia Eleonory i dostarczenia jej na dwór francuski. W 1225 roku Piotr z Maulay został oskarżony o spiskowanie z królem Francji, którego finałem miało być oswobodzenie uwięzionej – w efekcie szlachcic wypadł z łask. Oskarżenia mogły być fałszywe, by zdyskredytować Maulaya oraz Piotra des Rochesa, który wiosną 1234 roku również utracił poparcie króla. Niezależnie od tego, czy spisek był prawdziwy, Eleonora została przeniesiona dalej od wybrzeża. Od czerwca 1222 roku była przenoszona między Gloucesterem (31 lipca 1222-20 lipca 1223), Marlborough (20 sierpnia-9 października 1223 i styczeń 1224) i Bristolem (przed 29 września 1224).