Według Księgi Liczb (Lb 20,13) Mojżesz zaspokoił pragnienie ludności, uderzając laską o skałę aż wytrysnęła z niej woda, dlatego miejsce to zostało nazwane „wodami Meriba”.
Z Kadesz-Barnea, jak wzmiankują Księgi Liczb (Lb 14,40–45) i Powtórzonego Prawa (Pwt 1,44), Izraelici wyruszali na Amalekitów i Amorytów. Po tym, gdy Edomici zabronili im wejścia na swoje ziemie, Mojżesz według Księgi Liczb (Lb 20,16–22,1) poprowadził ludność do Moabu.
Badania archeologiczne Badanie archeologiczne na wzgórzu Ain el-Qudeirat rozpoczęto w 1914 roku z inicjatywy Palestyńskiej Fundacji Badawczej. Pierwszą ekspedycją kierowali Leonard Woolley i Thomas Edward Lawrence. Odnaleziono kazamatowy mur z umocnionymi wieżami z czasów królestwa Judy oraz ślady osadnictwa z okresu rzymskiego i bizantyjskiego. W 1956 roku na zlecenie Departamentu Starożytności wzgórze badał Mosze Dothan, który określił plan twierdzy i ustalił chronologię zbadanych przez siebie warstw. Najstarszą datował na X wiek p.n.e., twierdzę – na IX wiek p.n.e., tj. czasy panowania Jozafata. Ustalił, że zburzenie twierdzy w VI wieku p.n.e. (kiedy upadło królestwo Judy) spowodowało przerwę w miejscowym osadnictwie aż do okresu perskiego.