W kolejnych latach obydwa rywalizujące królestwa angażowały się w sporadyczne wojny między sobą. Żadna ze stron nie była jednak w stanie zyskać przewagi, ponieważ były one zajęte bardziej najazdami Szanów z północy. Najazdy te nasiliły się pod koniec lat 50. XIV wiekuLieberman 2003: 119–121..
Upadek Pinya W roku 1364 król Narathu opracował doskonały, w jego przekonaniu, plan pokonania rywalizującego z jego królestwem Sikongu oraz nieznośnych szańskich najeźdźców z północy. Zawiązał on sojusz z saopha z Mogaung, aby wspólnie zaatakować Sikong. Kiedy jednak siły Mogaung zaatakowały Sikong, armie Pinya biernie obserwowały sytuację z drugiego brzegu rzeki. Ale pechowo dla Narathu, jego plan spalił na panewce. Siły Mogaung zdobyły Sikong samodzielnie, a następnie, mszcząc się za zdradę Narathu, obróciły swój atak przeciwko Pinya. Wojska Szanów przeprawiły się przez rzekę, zdobyły miasto Pinya, a Narathu został doprowadzony do Mogaung jako jeniec. Chociaż Szanowie nie okupowali środkowej Birmy, ich najazdy pozostawiły ten region w opłakanym stanie. Najstarszy brat Narathu, Uzana II objął po nim tron Pinya, ale utrzymał się na nim tylko trzy miesiące. Królestwo Pinya, a wraz z nim Dom Myinsaing, dokonały swego żywota.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Historyczne państwa na terenie Mjanmy Kategoria:Historyczne królestwa w Azji