Formalnie, Sawyun nigdy się nie zbuntował i, nominalnie, pozostawał nadal lojalny wobec swojego ojca. Thihathu, który nie chciał się z nikim dzielić władzą, nawet z własnymi braćmi, co dziwne nie ukarał (lub nie mógł ukarać) Sawyuna za jego ledwo skrywany bunt. Być może, gdyby był młodszy, Thihathu nie zniósłby sprzeciwu. W każdym razie po jego śmierci w roku 1325 dwa królestwa obrały odmienne drogi, przy czym Pinya kontrolowała wschodnią i południową część środkowej Birmy, a Sikong regiony zachodnie i północneHtin Aung 1967: 71–79..
Dalsze lata Kiedy w roku 1325 umarł Thihathu, władzę przejął Uzana I jako desygnowany przez poprzedniego króla. Uzana, pamiątka po dynastii Paganu, był osobliwością na dworze Pinya zdominowanym przez szańskich ministrów i wojowników. Chociaż jego panowanie trwało 15 lat, był on przede wszystkim stróżem tronu dla swego ostatecznego następcy i przyrodniego brata od strony matki, Kyawswy I. Młodszy od niego Kyawswa, syn Thihathu i wnuk Narathipate, był najlepszym wyborem jako dziedzic zarówno starej (Pagan), jak i nowej (Pinya) dynastii. Uzana abdykował w roku 1340 i został pustelnikiem.