Jan van der Wiel, Arie de Jong, Jetze Doorman, Louis Delaunoij, Willem van Blijenburgh, Salomon Zeldenrust i Henri Wijnoldy-Daniëls zdobyli brązowy medal w szabli drużynowej. Dwa dni później de Jong był też trzeci w turnieju indywidualnym, wygrywając sześć z jedenastu pojedynków rundy finałowej. Następnie razem z kolegami z reprezentacji zdobył kolejny brązowy medal w turnieju drużynowym szablistów podczas igrzysk olimpijskich w Paryżu w 1924 roku. Podczas indywidualnego turnieju szablistów na igrzyskach w Paryżu, de Jong walczył w półfinale z Węgrem Sándorem Pósta. Gdy prowadził trzema punktami, jeden z kibiców spadł z krzesła, co skupiło uwagę sędziów. Nie zauważyli oni trafienia Holendra (które dałoby mu zwycięstwo w potyczce z Węgrem). Wytrącony z równowagi de Jong przegrał ostatecznie walkę i zajął piąte miejsce, podczas gdy Węgier zdobył złoty medal. Na igrzyskach tych pełnił także funkcję chorążego reprezentacji Holandii. Brał również udział w igrzyskach olimpijskich w Amsterdamie w 1928 roku, gdzie był piąty w szabli drużynowej i dziewiąty w indywidualnej.