Wspólnotowe uwielbienie zakłada istnienie pewnych technik, takich jak porywające śpiewy, a także praktykowanie rytualnych postaw ciała. Uwielbienie to oznacza wysoki stopień wspólnotowego udziału w porywającej i ekscytującej atmosferze, odejście od tradycyjnych pieśni kościelnych na rzecz współczesnych słów i melodii.
Charakterystyczne dla takiej formy uwielbienia jest oczekiwanie: wielbienie Boga jest nie tylko ludzkim działaniem, ale staje się połączeniem otwartości człowieka z bezpośrednim działaniem Boga. Bóg przychodzi zamieszkać w świętym zgromadzeniu i trudno przewidzieć, w jaki sposób da temu wyraz. Jego interwencje określa się jako „poruszenia Ducha”, „działania Ducha”. Bóg przychodzi na spotkanie z wiernym i kiedy spotyka otwarte serce sam zaczyna kierować modlitwą.
Przy omawianiu uwielbienia należy wspomnieć o darze języków, ponieważ jest on postrzegany najczęściej jako cudowne wyposażenie chrześcijanina w narzędzie uwielbiania Boga. Klasyczny pentekostalizm trzyma się tradycji mówiącej, że początkowym znakiem chrztu w Duchu Świętym powinny być „języki”. Współcześnie jednak większość członków klasycznych wyznań pentekostalnych (zielonoświątkowców) nigdy w życiu nie modliła się w językach.