Uwielbienie Sposób rozumienia uwielbienia mieści się w samym sercu liturgii i duchowości pentekostalnej. Słowo „ uwielbienie” można zostać użyć w kontekście pentekostalnym na oznaczenie trzech rzeczywistości. Może się odnosić do całości chrześcijańskiego życia, także tego poza obrębem Kościoła. Codzienność przeżywana jako uwielbienie Boga. Może zostać użyte do opisu liturgii pentekostalnej we wszystkich jej wymiarach, obejmując zarówno głoszenie słowa, modlitwę. Po trzecie używa się tego określenia na specyficzną część pentekostalnego rytu modlitewnego. Uwielbienie dla uczestników nabożeństwa to nie tylko modlitwa czy śpiewanie ale przede wszystkim zawarte w aktach religijnych spotkania z hierofanią, czyli doświadczenia objawiania się Boga. Wspólnotowe oddawanie czci Bogu, wyrażane najczęściej przez śpiew uważane jest za uprzywilejowane miejsce objawiania się bożej obecności. Obecność Boga jest niejako sprowadzana na ziemię przez modlitwę. Cała duchowość pentekostalna jest ukształtowana przez wiarę w możliwość doświadczania obecności Boga w jego mocy, a oczekiwanie na takie doświadczenie stanowi racje bytu pentekostalnych spotkań modlitewnych.