Kościół Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny w Białym Kamieniu — zabytkowy barokowy Kościół rzymskokatolicki w Białym Kamieniu z 1613 r. przebudowany w 1737.
Historia Dwa lata po zakończeniu budowy zamku, książę Jerzy Wiśniowiecki (zm. 1617/8), kasztelan kijowski i jego żona Teodora zadecydowali o utworzeniu parafii łacińskiej. Powstał skromny, jednonawowy kościół z pochylonym dwuspadowym dachem, którego budowę zakończono w 1613 r. Książę Jerzy Wiśniowiecki zmarł w 1618 r. nie pozostawiając spadkobierców, więc Biały Kamień przeszedł w posiadanie księcia Jeremiego Wiśniowieckiego (1612–1651) – ojca późniejszego króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego (1640–1673). Jeremi Wiśniowiecki z żoną Gryzeldą Zamoyską (1623–1672) w 1640 r. powiększyli parafię. Była ona duża, ponieważ, oprócz Białego Kamienia, obejmowała siedem wsi: Bełzec, Bużek, Czeremosznię, Poczapy, Skwarzawę, Usznię i Żulice. W wyniku wojny z lat 1648-1657 i kolejnych ataków Tatarów i Turków w latach 1667, 1672, 1675 kościół poniósł znaczne szkody. Świątynię odbudowano 25 października 1737 r. (na portalu fasady umieszczono datę: "Anos Dni MDCCXXXVII Dic XXV octobris"). W tym też roku odrestaurowany kościół został poświęcony Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny. Kościół został urządzony w stylu barokowym i miał nowoczesny wygląd. W 1766 r.