był ponownie przebudowany i powiększony: dodano apsydę i zakrystię. W tym czasie kościół był otoczony murem, miał dzwonnicę, kaplicę i bramę-wejście w murze. Tak więc, po przebudowie z XVIII wieku, kościoła zbudowany przez Jerzego Wiśniowieckiego w 1613 r. stracił swój pierwotny wygląd. W połowie XVIII w. polski historyk A. E. Kuropatnicki w swojej książce Geografia albo dokładne opisanie królestw Galicyi i Lodomeryi opisuje kościół jako wspaniały i murowany. W 1910 r. budynek został odnowiony, a wnętrze zdobią malowidła ścienne. Fundament kościoła jest wykonany z ociosanych bloków kamiennych. Ściany zbudowane są z cegły, z odrobiną białych ciosanych bloków kamiennych. Wewnętrzna przestrzeń posiada kaplice. Drewniane drzwi ozdobione są bogatymi rzeźbieniami. Pod kościołem jest system piwnic i tuneli, które mogą być podłączone z zamkiem. Łacińska parafia w Białym Kamieniu, w XVII wieku należała do dekanatu w Złoczowie a następnie do Brodów. W 1830 r. powróciła do Złoczowa. Do parafii rzymskokatolickiej należało siedem wiosek, a w 1930 r. - dziesięć. Od 1903 r. w Białym Kamieniu mieszkało trzech polskich kapłanów: proboszcz i jego dwóch asystentów - diakon i wikariusz (kapelan), przeznaczony do kaplicy Sióstr Miłosierdzia. Wszyscy proboszczowie mieszkali w rezydencji. W 1927 r.