Wyrazem motywującym hipokorystyka zoonimiczne może być zarówno zoonim pełny, jak i imię hipokorystyczne będące w tym wypadku podstawową formą imienia (por. Łobodzińska, Tomczak 1988: 26).
Najpopularniejszym formantem słowotwórczym, urabiającym zarówno hipokorystyka zoonimiczne, jak i spełniającym funkcję strukturalną w derywatach odrzeczownikowych, jest przyrostek –ek, np. Amor-ek < Amor, Azor-ek < Azor, Gnom-ek < Gnom. Natomiast, oparty na tym samym korpusie afiksalnym, formant –ka derywuje najczęściej zwierzęce imiona żeńskie nadając im ton poufałości i intymności, np. Fion-ka < Fiona, Dian-ka < Diana, Pereł-ka < Perła. Podobną funkcję spełnia przyrostek –cia, np. Her-cia < Hera, Kor-cia < Kora, Sab-cia < Saba. Pozostałe formanty oparte na podstawowych elementach –ch–, –l–, –n–, –ś– oraz –sz–, np. Waż-ucha < Ważka, Rud-ulek < Rudy, Podu-nia < Poduszka, Bor-uś < Borys, Mati-uszka < Mati < Mathea, stosowane są w podobnym celu i pełnią tę samą funkcję, ponieważ główną funkcją nazw hipokorystycznych jest wskazanie i uwypuklenie pozytywnego związku emocjonalnego łączącego twórcę imienia i nazywane zwierzę.