Mieszczanie byli obciążeni tzw. szosem, czyli świadczeniem pieniężnym nakładanym w sposób ryczałtowy przez rady miejskie na posiadaczy posesji w mieście. Z biegiem czasu do tego podatku zaczęto wprowadzać elementy konstrukcji podatku dochodowego oraz pogłównego mającego charakter bardziej uniwersalny. Jak czytamy w Rocznikach Jana Długosza, za panowania Kazimierza Odnowiciela papież Benedykt IX: „Wysyła, zatem do króla Kazimierza osobnego nuncyusza, z żądaniem: ażeby według obietnicy posłów Polskich, którzy usilnemi prośbami wyjednali od Stolicy Apostolskiej dla króla swego dyspensę i stosownie do przyjętego zobowiązania, kazał oddawać corocznie na ręce poborców Apostolskich pogłówne ze wszystkich krajów królestwa Polskiego, tak obecnie posiadanych jako i później zdobyć się mających, na dochód Świętego Piotra i jego następców biskupów Rzymskich.” Ów podatek zaczęto również pobierać od mieszczan nieposiadających widocznego majątku nieruchomego, a prowadzących zarobkową działalność rzemieślniczą czy handlową.