W 1946 został wykładowcą historii literatury słowiańskiej na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika, publikował w Arkonie. Ponadto Karol Wiktor Zawodziński zajmował się wersologią, dzieło pt. Zarys wersyfikacji polskiej ukazało się w dwóch tomach (pierwszy w 1936, drugi w 1952). Poruszał również tematykę żeglarstwa i marynistyki używając pseudonimu „Jachtsmen”.
Zmarł w Toruniu i tam został pochowany. Pochówek symboliczny znajduje się na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 64-3-23).
Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości (6 czerwca 1931) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Złoty Wawrzyn Akademicki (5 listopada 1938) „za wybitną twórczość literacką”. Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Twórczość Teodor Tiutczew (1926); Maria Dąbrowska. Historyczno-literackie znaczenie jej twórczości (1933) Zarys wersyfikacji polskiej tom I (1936) Blaski i nędze realizmu powieściowego w latach ostatnich (1937) Liryka polska w dobie jej kryzysu (1939) Stulecie trójcy powieściopisarzy (1947)
Opublikowane po śmierci Karola Wiktora Zawodzińskiego Studia z wersyfikacji polskiej tom II (1954) Opowieści o powieści (1963) Wśród poetów (1964)
Przypisy
Bibliografia